Άδειος ο Χώρος και, η Ψυχή ... Μονάχη ...

Άδειος ο χώρος,
ο Ήχος έφυγε και, ... η Ψυχή,
μαζεύει ψίχουλα απο τη σκιά της ...

Ηχεί μου ο περίγυρος μιάν αναστάτωση,
το περιβάλλον, λές και ανήκει σε .. άλλον,

ψιθύρησέ μου αγαπημένη μου Ψυχή,
τα πάντα δώσε μου ξανά, σαν κάνεις κάθε ημέρα ...
εσύ, εγώ, το φώς και το σκοτάδι μείναμε ...

με υποσχέσεις μαλθακές βρήκε μας το ξημέρωμα,
λογαριασμό θαρρείς εμείς,
εκάναμε με ... κανέναν.

Ούτε έναν.

Εσύ είσαι ο δικός μου,
κι' εγώ, το τεφτεράκι σου.

Λοιπόν;
Άδειος σου φαίνεται ακόμη ο χώρος;
ή μήπως, αστροφεγγιά το βλέμμα σου,
η σκιά μου, ο διάδρομός σου ο φωτεινός ...

μαζί σου ήρθα ως εδώ, μαζί σου και θα φύγω ...

Δεν είναι ο χώρος άδειος, αυτός, Ψυχή,

Είναι γεμάτος ψίχουλα να φάνε τα παιδιά,
να δώσουνε ζωντάνια,
ν' αδράξουνε ξανά τη λησμονιά,
τη θύμιση να κάνουν αδριάντα,

κι' όλα καλά θα γίνουνε Ψυχή,

βλέπεις,

τα νειάτα είναι ψίχουλα που,
ξέρουν να ζυμώνονται,
θεριεύουνε κι' ενούνται,
με το αίμα τους, το απλό κι' αγνό,
καρβέλι γίνονται ζεστό,
τροφή για όλο το κόσμο,

να ξέρεις το Ψυχή μου,
.......
ταπεινωμένοι, στη σκιά τους αν σταθούμε,
εγώ κι' εσύ ...
θαρρώ, ... αρκεί ...

Χώρο αδειανό, στενάχωρο,

....... δεν θα τον ματα' δούμε.



α.α/ Αλέξανδρος
(Π.Α.-29/04/2012-02:57π.μ.)

ΥΓ: Αφιερωμένο σε όσους νέους και νέες έχουμε, ηθελημένα ή μή, ... πικράνει  ...
.

Τ' Ανήθικο το ... Κάποτες ...

.

Έγραφα κάποτες,

διαβάζαν ... κάποτες...

χτύπαγε ο τελέφωνος ... κάποτες,

η βαρεμάρα, βαριώτανε ... κάποτες....

Δίναμε κι' ευχές, αληθινές, ... κάποτες.

Εκνευριζόμασταν αν πέρναγε η ώρα,
η μέρα και, δεν το προλαβαίναμε .... κάποτες.

Η βαριεμάρα, η πιό σταθερή, μ' ακολουθεί, ...
και, κάποτες, θα με τσιγκλίσει...

κάποτες,

να είμ' εδώ εύχομαι,
ν' αποκριθώ ...

να ξεπεράσω το θυμό,
καρφί να μην το κάβω ...

μονάχα μου να σκέφτομαι ότι,
... κάποτες ...
αλλοιώς τα λέγαμε,

"... έλα μωρέ, ... ώχ αδερφέ ..."

απόηχος λυπητερός.

Μ' αυτόν θε ν' αποκοιμηθώ,
.... τ' αποζητώ,

ν' αλλάξω το στο διάβα μου,
στο μέτρημα,

... να είμαι ο τελευταίος που θα πώ...

τ' ανήθικο το ... ... "κάποτες" ...



α/α. Αλέξανδρος
(Π.Α.-11/04/2012-05:08 π.μ.)

.

Εμβάσματα ...

.

Τα όποια τηλεφωνήματα,
μπορεί να είναι αραιά μα,

είναι σαν τα εμβάσματα...

... σου έρχονται.


Αν σου έλειψαν, κάποια στιγμή,

λυπάμαι που θα λείπω,
πλέον,

... κι' εγώ.



α.α/Αλέξανδρος
(Π.Α.-25/03/2012-20:23μμ)


.

Δεν Έχω Στίχους ν' Απαγγείλω ...

.

Δεν έχω στίχους ν' απαγγείλω,
βρήκα μονάχα δύο λέξεις,
στο μυαλό που διατηρώ.

Φτωχή η ύπαρξη και,
το συναίσθημα στο σήμερα φτωχό,

μα, .... πίστεψέ με,
σαν ψελίζω,
ολομερίς κι' ολονυκτίς, ...

... σε αγαπώ.



α.α/ Αλέξανδρος
(Πάνος Ι. Αβατάγγελος-25/03/2012-07:48 μμ.)

.

Στις Χάρτινες Επαύλεις ...

Λύσαξες Άνεμε π' ανάθεμά 'σε ...

φυσάς λές κι' είν' η τελευταία σου,
θες νά 'ναι η πιό ωραία σου ...

Αλήτη άνεμε,
θαρρείς πως ...,
... μόνο εσύ αφέντεψες τους δρόμους ...

Έρημους τους θωρρείς;
Απάντησέ μου Αλήτη,

Ψυχές είναι αυτές όπου,
τα πεζοδρόμια κατοικούν,
γυμνά κορμιά μ' ένα χαρτόνι τύλιγμα,
Ανθρώπινο Περιτύλιγμα και Δώρο, ...πουθενά ...

Χωρίς μια στάλα ζητιανιά, Αλήτη,
μονάχα αξιοπρέπεια,
σκιές της μέρας,
της πλαινής της πόρτας μέρισμα καρδιάς.

Κι εσύ, λυσσομανάς,
Αλήτη ...

Μάζεψε τα πλεμόνια σου,
άνοιξε τη ματιά σου,
φύσα τουλάχιστον,

...μερίδα ζεστασιά,

κάνε το δίχως βλέμμα,
κοίταζε αλλού,
κι' από τους πονεμένους δρόμους πέρνα,
...όσο πιο ξέψυχα.

Κάνε μου χάρη να σε χαρώ,
σαν να 'ματα περάσεις από εδώ,
σπίτι, μή με ζητήσεις,
...
έξω εκεί, στις Χάρτινες Επαύλεις
θα με βρείς,

ποτίζω δάκρυ μου σε χείλη διψασμένα,
ταϊζω ελπίδα όνειρα ρημαγμένα,
αγκάλη βάνω για κορμιά παρατημένα,
χαμόγελο απέναντι σε κάθε μια ρυτίδα ...

Συντρόφεψέ με Άνεμε λοιπόν,
ζεστή να 'ναι η πνοή σου,

κι' όταν φυσάς από ψηλά,
να ξέρεις μιάν Αλήθεια,

τη δική μας, τη δική σου,
ότι,

εγώ, εκείνη, ένα μικιό,
όλοι 'μαστε ...

... η Πνοή σου ...



α.α/ Αλέξανδρος
(Π.Α.- 12/03/2012 - 12:32 π.μ.)

.